De verslagen van Cindy

Weekverslag Jelte 30 augustus tot 8 September



Lief mannetje van ons, wat een avontuur op dit prachtige grote schip, en wat een lieve mensen om ons heen! Maandagavond kwamen we aan in Baltimore, alwaar we een paar dagen verbleven in verband met laden en lossen van het schip en natuurlijk orkaan Earl, die op de loer lag. Er moest nog wel even wat geregeld worden voor wij van boord mochten, er kwam een gewichtig uitziende Amerikaan aan boord, die iedereen streng controleerde, papa stond nogal even te wachten totdat deze strenge meneer onze papieren goedkeurde, Emma en Hessel moesten uit bed worden gehaald zodat hij kon verifieren dat je broertje en zus degene waren die op de lijst stonden, Hessel zat vast in zijn slaap dus dat was nog niet makkelijk om hem mee naar het kantoor van de kapitein te krijgen, eind goed al goed, nadat hij bij jou aan bed had gekeken kregen we toestemming. Voor ons dus even gelegenheid om weer vaste grond onder de voeten te hebben en even de stad in te gaan. Emma en Hessel genoten ervan om even weer buiten rond te banjeren. Het was erg warm in Baltimore en toen we dan ook hoorden dat het in Jacksonville nog warmer zou zijn……… Gelukkig valt de hitte in onze hut mee dankzij de airco.

Je deed het deze week weer prima, wel hebben we jou de laatste week niet zoveel versleept omdat je moeilijk je eten binnenhield en wij niet het risico wilden lopen dat hij je af zou vallen, omdat je toch om de haverklap de sonde eruit spuugde, gaf mama jou een hapje appelmoes, wat je met heel veel smaak weghapte, nog een hapje en ook dat ging prima, uiteindelijk heb je 70 gram appelmoes opgegeten!!!!!. Wij hebben het idee dat de sonde je wat irriteert en dat je je steeds meer bewust wordt dat dat ding er niet hoort, toch moeten we heel voorzichtig zijn met gewoon eten omdat de kans bestaat dat je je verslikt en dat er dan eten in je longen terecht komt, vooral op de boot durfden we niet te vaak dit risico te nemen omdat je niet maarzo in het ziekenhuis bent mocht er wat gebeuren. We proberen dit dus alleen als je heel alert bent.

Donderdagmiddag vertrokken we weer richting Jacksonville en braken voor ons de laatste dagen op het schip aan, wat was dit een mooie reis, papa was in zijn element op de brug en Emma en Hessel verveelden zich geen moment, jij deed ook goed je best met fietsen en Hessel speelde vlak voor jou neus met zijn autootjes zodat je het goed kon zien, Emma lag vaak lekker met je te knuffelen in je kooi en wat val je dan heerlijk rustig in slaap.

Zondagochtend kwamen we aan in Jacksonville, Marcel van omroep Flevoland en een journalist van de Telegraaf stonden ons op te wachten, nadat we alles hadden gepakt (dachten we) werden we veilig en met grote zorg van boord gehaald, ongelooflijk hoe kundig en aardig deze mensen zijn. Dirk, de naam waar het allemaal mee begon en die ons namens de rederij deze reis aanbood en alles zo goed voor ons regelde tot en met transport naar Lauderdale toe, de andere Dirk de kok die speciaal voor jou zijn heerlijke broccolisoep maakte zodat jij weer extra vitaminen binnenkreeg, Rob de kapitein, met zijn mooie scheepsjournaals, Jan de 1e stuurman, die zo zorgzaam voor Jelte was de koksmaat en alle andere mensen op het schip die we niet direct spraken maar die allemaal zo ongelooflijk goed voor ons hebben gezorgd, duizendmaal dank! Jullie zijn geweldig!!

Door Tina en Donald, 2 erg aardige mensen werden we naar Lauderdale gebracht, halverwege de reis kwamen we erachter dat we nog wat spullen waren vergeten, gelukkig was Marcel nog bij het schip en heeft hij de vergeten spullen meegenomen, de reis ging prima, papa zat voorin met Donald en spotte algauw wasberen en er liep zelfs een enorme schildpad over de snelweg, hopelijk heeft hij de overkant gehaald! , jij lag lekker bij mama op schoot en Hessel en Emma zaten achterin met Tina te kletsen. Rond 5 uur kwamen we aan bij Paradise by the Sea, een mooi appartement, waar we nog wel even bezig waren met de spullen overladen, we hebben vooral veel spullen voor jou nodig maar gelukkig stond er een karretje klaar. Emma en Hessel vonden alles natuurlijk superspannend maar toen ze eenmaal het zwembad voor onze deur ontdekten wisten ze niet hoe gauw ze erin moesten springen en viel er een hoop spanning van hen af, na emotioneel afscheid thuis van familie, vriendjes, vriendinnetjes en natuurlijk onze lieve poes Daisy waren ze regelmatig verdrietig tijdens de reis, maar nu ze weten dat het hier zo mooi is word het wel wat makkelijker en als jij lieve man, hier op mag knappen dan is het helemaal top!

Maandag was het hier Labour day, al waren de winkels wel open, de eigenaar, mr Gonzalez, van het appartementencomplex was zo vriendelijk ons naar de supermarkt te brengen, en zoals we al gehoord hadden was die inderdaad megagroot, geen liters maar Gallons, geen kleine karbonaadjes maar een half varken bij wijze van spreken, wat nog meer opvalt is de enorme vriendelijkheid hier, iedereen zegt elkaar gedag en wil je helpen, de boodschappen worden voor je ingepakt en ingeladen en ter afscheid een warme handdruk. Nu zijn de mensen hier ook enorm onder de indruk als wij ons verhaal vertellen over hoe ons kleine landje zich zo sterk maakt voor jou, lieve Jelte!

Dinsdag hadden wij een telefonisch afspraak met de kliniek waarin we hoorden dat we woensdag om 10.00uur verwacht werden voor het eerste onderzoek en de rondleiding. Tevens hoorden we dat de HBOT (zuurstoftherapie) tijdelijk in een nabijgelegen kliniek wordt gegeven omdat onze kliniek nog geen toestemming heeft om weer open te gaan na hun verbouwing van de gemeente alhier.

Emma en Hessel vermaken zich opperbest, Emma vond al gauw een nieuw vriendinnetje in de vorm van een schattig eekhoorntje wat ze nootjes voerde uit haar hand en Hessel is druk met het bestuderen van de talloze hagedissen die hier over de stoep schieten, de straatverlichting wordt hier s’avonds gedempt in verband met zeeschildpadden die hier hun eieren komen leggen, we hopen ze nog een keer te kunnen zien!

Woensdag was het dan zover, vol spanning meldden wij ons om 10.00uur bij de kliniek, de ontvangst was allerhartelijkst. Je werd uitgebreid onderzocht, je was heel alert en waren ze met je voeten bezig dan keek jij ook naar je voeten, de artsen waren optimistisch, ze zeiden onder andere dat ze het idee hadden dat je al min of meer bewust was en dat je zeer goed kon slikken, ze hadden het er zelfs over dat de kans groot was dat je hier weer normaal zou leren eten!!!! We kregen een rondleiding door de kliniek en ook op de therapieafdeling waar we een meisje tegenkwamen, ze hing een beetje bij de brug (loopbrug) en wij dachten dat ze een van de therapeuten was, maar nee, het was een meisje met bijna dezelfde ziektegeschiedenis als jij!

Ashley, zo heet ze, is nu 20 maar heeft op haar 17e een heel ernstig auto ongeluk gehad, ze was 3 maanden volledig in coma (geen enkele reactie) en begon daarna heel langzaam te verbeteren, nu 3 jaar later na zuurstoftherapie, stamceltherapie en heel veel oefentherapie, loopt ze zelfstandig, praat ze en wat bijzonder is: ze weet zich bijna alles te herinneren, ze vertelde ons hoe frustrerend het was alles te kunnen horen maar gevangen te zitten in je lichaam, hoe erg het is als dokters met hun lampje schenen en zeiden volg het lampje, wat ze probeerde maar niet lukte, om daarna te zeggen, nee ze zal niet verder komen dan vegetatief, breng haar maar naar een verzorgingshuis, ze vertelde hoe verdrietig, wanhopig en boos ze was, en hoe machteloos ze zich voelde als mensen om haar heen haar opgaven en zeiden dat ze nog steeds in coma/vegetatief was, terwijl ze gevangen zat in haar lijf, papa en mama hebben wel een potje zitten huilen daar met Ashley, wat een hoop geeft zij jou en ons! Ze zei ons nadrukkelijk niet op te geven maar dat zijn we ook zeker nooit van plan!

De therapieruimte zag er prima uit en de therapeuten vertelden honderduit over de oefeningen en therapieen, alleen al de instelling van deze mensen is inspirerend, ze geven je gelijk het gevoel dat je welkom bent en dat ze alles gaan doen om je verder te helpen, ik denk dat dit al het halve werk is.

Morgen, donderdag begin je met een uur spraaktherapie, waarin Sarah, jouw therapeut met jou een slikstudie gaat doen en andere oefeningen, hierna worden we opgehaald om onder begeleiding van Dokter Rhodas de zuurstoftherapie te gaan doen in een nabijgelegen kliniek, hierna zullen we een oefenschema gaan opstellen, we kunnen niet wachten!!!!

Even later kwamen we buiten Ashleys moeder tegen, zij vertelde ons dat dit het beste therapiecentrum was en dat ze heel goede ervaringen hiermee had, ook raadde ze ons aan de stamcelltherapie te gaan doen omdat Ashley hier veel baat bij had gehad, Toevallig (bestaat dat??) kwam er een Zweedse man aanlopen die vertelde werkzaam te zijn bij een bedrijf dat stamcelltherapie doet in China, hij had zelf op 9 jarige leeftijd leukemie gehad en een experimentele therapie gehad met het resultaat dat hij genezen was, dit was zijn drijfveer geworden om ook iets voor mensen te betekenen die werden opgegeven door de reguliere medische wetenschap, al met al weer iets om over na te denken.

We zijn er in ieder geval wel achter en dan met name door veel persoonlijke verhalen dat dit niet het einde is, er is zeker heel veel mogelijk, we hebben al zoveel resultaat gezien bij zoveel verschillende mensen, een zo duidelijk verschil tussen voor en na, dat je al het bewijs hebt dat je nodig hebt om die kans te willen pakken, kijk naar Ashley, kijk naar Myrthe, kijk naar Kelly, kijk naar Rene, en dat zijn nog maar een paar persoonlijke verhalen, de foto’s en bedankjes op hun prikbord zeggen zoveel, ze zeggen ons dat het een plaats van hoop is, van een nieuw begin voor jou en ons lieverd en hopelijk straks voor vele anderen!

Volgende verslag