De verslagen van Cindy

Weekverslag Jelte Maandag 12 juli tot zondag 17 juli



Sorry lieve man, mama is een beetje laat deze week met het weekverslag, maar er is weer een hoop gebeurd!

Maandag kwam de buurvrouw van de daders een cheque uitreiken namens haar bedrijf, zij was enorm betrokken bij het gebeuren omdat ze de daders heeft zien wegrennen en als een van de eersten bij Jelte ter plaatse was, een emotioneel moment dus…….

Dinsdag kregen we van de ANWB te horen dat onze reis met de Queen Mary niet door kon gaan, de rederij had besloten geen uitzondering te maken en ondertussen was het schip ook al volgeboekt…. Het liep dus allemaal een beetje vreemd…..

Jij was ondertussen druk bezig met de BIBIC therapie en je deed enorm je best deze week, ook smul je af en toe van een lekker cola ijsje, mama snijdt het ijsje in hele kleine stukjes en jij hapt ze dan van een plastic kindermes, een mes, omdat je dan niet heel veel moeite hoeft te doen om het eraf te happen, wacht maar jochie, straks weer met vork, mes en lepel!!!!!

Woensdag hadden we contact met de schakel tussen de ANWB en de reder voor een mogelijk andere optie, nou die was er wel…. Een 5 persoonshut voor de reis van 28 augustus, waar wel kinderen meemochten en de prijs? 50.000 euro!!!!!!!!!

Dat geld hebben we niet, dat is bijna een half jaar therapie!!!!!!

Helaas zijn we hier nog geen stap verder meegekomen..

Woensdag belde de Telegraaf weer hoe het was, en wij waren natuurlijk behoorlijk wanhopig, hoe komen we in Amerika????

Donderdag kwamen ook Marcel van Omroep Flevoland en SBS6 filmen, Mirjam de vrouw van onze onvolprezen webmaster was er ook even voor de geestelijke ondersteuning en s’middags kreeg onze rechterhand Nelleke een telefoontje terwijl ze bij ons was, een rederij uit Nederland had van ons probleem gehoord en wilde ons meenemen op hun vrachtschip naar Jacksonville, Florida, Amerika!!!! We stonden helemaal perplex, onze andere rechterhand Jose was ook helemaal sprakeloos (en dat is ze niet vaak!!!) iedereen die er was, van jouw overgrootoma Snuffie ( 80 jaar en trouw elke week 2x jou helpen met de therapie!) en oma Vogeltjes (woont bijna bij ons in, zo vaak staat ze voor ons klaar)tot aan de vrijwilligers toe, tranen met tuiten!

Alleen, a.s. maandag al vertrekken! We zouden 3 dagen hebben om alles te regelen, dit was niet haalbaar, gelukkig bood deze man ons aan om dan over een maand mee te varen, vertrek ergens in de laatste week van augustus. Helaas kan onze lieve Laura dan niet mee want die moet dan naar school, maar die gaat de 2e sessie alles inhalen! Gelukkig kan jouw tante San mee voor de begeleiding, zo kunnen we toch de zorg een beetje verdelen want papa moet ook werken en kan dus niet zolang blijven in Amerika, gelukkig heb je een lieve tante!



Het is wel een geweldige kans voor ons, binnenkort gaan we het schip bekijken. En ondertussen moeten we het visum gaan regelen, de verzekeringen genoeg te doen!

We zitten dan wel minimaal 14 dagen op zee dus we hopen dat je niet zeeziek wordt manneke!.

Ook juf Honnie was er donderdagmiddag en zij bracht je getuigschrift mee, dat is een beschrijving van hoe jij het afgelopen jaar beleefd hebt op school, nu was je helaas nog maar net begonnen in de 2e klas dus heeft juffie het ook een beetje vanuit je klasgenootjes verteld, erg lief!

Erg moe na alle indrukken en voordat iedereen wegwas was het half 7 en nog geen pan op het vuur, we besloten om wat te gaan eten met Nelleke en haar kids en ons gezinnetje, papa was helaas nog niet thuis van zijn werk dus gingen we met de mama’s en de kinderen, de allereerste keer dat we weer eens iets leuks gingen doen buiten de deur met jou en je broer en zus! Emma en Hessie waren dolblij en het was heel erg bijzonder dat jij meewas! We zijn bij de Wok Inn gaan zitten en jij keek helemaal verrast om je heen, zomaar eens een paar uurtjes ergens anders zitten vond je wel heel vreemd, voor ons was het ook emotioneel, dingen waar jij voorheen zo van kon genieten zoals een keertje uit eten, zijn nu erg dubbel voor ons, toch leek je het allemaal wel goed te vinden want je bleef erg alert om je heen kijken.

Wel bereikte ons donderdag het vreselijke nieuws dat Melissa, dochter van kapster Ina, (die een aantal weken nog zo fanatiek voor jou aan het knippen was op de braderie) was verongelukt, een lief mooi meisje van 19 jaar….

Het is het ergste wat je kan overkomen, als je je kind moet verliezen, Ina, Johan en Mitchell, heel veel sterkte en kracht in deze vreselijke tijd!

Vrijdag 5 keer therapie en en s’avonds was je nog zo fit als een hoentje. Natuurlijk heel veel dank aan de overenthousiaste vrijwilligers die zich zo lief voor jou inzetten, dankzij hen gaan we elke week vooruit!

Zaterdag was papa lekker thuis en heb je na s’ochtends hard werken , smiddags lekker uitgerust. En Zondag was weer lekker familiedag mama heeft je toen naar boven gedragen zodat je voor het eerst weer je eigen kamertje kon zien, Emma en Nicole lieten je al je spulletjes zien, daar worden we dan wel weer erg verdrietig van, je genoot altijd zo van je eigen kamer, je richtte alles zo mooi in, mooie edelstenen, Boeddhabeeldjes en drakenbeeldjes, wat was je trots op elke nieuwe aanwinst! Ook de lego die je net voor die vreselijke tijd hebt gebouwd staat nog net zo op de speelkamer, en daar blijft hij staan lieverd, totdat je het zelf weer vast kan pakken. Daar gaan we voor!


Volgende verslag