Het verslag van opa en oma

Op maandag 17 januari zijn we om half acht in de ochtend richting Schiphol vertrokken. Rond negen uur in de avond Amerikaanse tijd kwamen we aan in Miami. We werden verwelkomd door Emma, Hessel en Tante Sandra en de chauffeur Bob. Toen op weg naar Papa, Mama en Jelte! Wat is het een heerlijk gevoel om na zoveel maanden skypen en bellen je kinderen en kleinkinderen weer te zien.

Mama had jou verteld dat opa en oma Vogeltjes zouden komen en toen mama dat vertelde had je zelfs gelachen! Volgens ons had je het goed door dat wij er waren. We hebben je een heleboel verteld en toen heb je zelfs oma gezegd! Wat was dit geweldig om te horen! Volgens de Nederlandse tijd was je op het moment dat wij aankwamen al jarig, dus daar hoorden natuurlijk cadeaus bij.

In november is Oma naar Mieke’s Sieraderie in Doornspijk geweest, om te vragen of ze een zilveren hanger van jouw draakje konden maken. Een paar dagen later werden we opgebeld en zeiden ze: ‘We gaan het draakje maken en je mag het van ons aan Jelte schenken’. Maar er was meer, het volgende cadeau was weer wat speciaals. Riki Braakhuis heeft speciaal voor jou een mooie raamhanger van glas in lood gemaakt, met daarop jouw draakje. Beide cadeaus waren geweldig mooi ontworpen! Dankjewel daarvoor ook namens Jelte! Dat zoveel mensen met jou meeleven dat is geweldig!

Verder hebben we die avond nog een poosje gezellig bij jou, je broer, je zus, papa, mama en tante San gezeten. Daarna hebben we ons bed opgezocht, want we hadden een lange dag achter de rug!

Dinsdag 18 januari, vandaag was het feest! Mama ging ’s ochtends met jou naar de zuurstoftherapie in Delray en wij hebben in de tijd de taart mooi versierd. Om half 1 zijn we naar Ocean Therapie gegaan, waar we hartelijk werden ontvangen! De therapeuten, tante San en mama waren al bezig met de voorbereidingen voor jouw feestje. Er werd echt feestgevierd, want je was tien jaar geworden! Je reageerde heel goed en blies zelfs een kaarsje uit! En zelfs van de taart heb je wat gegeten! Nadat tante San nog wat Therapie met jou had gedaan zijn we naar huis gegaan. ’s Avonds hebben we lekker gegeten. Je hebt veel cadeaus gekregen, allemaal mooie kaarten, een I Pod van Papa, Mama, je broer en je zus, luisterboeken en een gesigneerde CD van Guus Meeuwis van tante San, een mooie film van Kim en zoveel meer! Na het eten kwam Kim langs om jou te feliciteren, we hebben toen nog een poos gezellig bij elkaar gezeten. Je gaf steeds aan dat je wilde werken, dat je wilde bewegen. Je geeft steeds meer aan wat je wilt!

Woensdag 19 januari zijn we een dagje met tante San en haar studiegenoot/ vriendin Kim weggeweest. We zijn naar de Flamingo Garden geweest, waar papa ons heengebracht heeft. Het was wel fijn en gezellig, want we hadden tante San ook al een hele tijd niet meer gezien. ’s Avonds kwam Kim nog afscheid van jou en de rest van de familie nemen, na vier maand ging zij weer naar huis de volgende dag.

Donderdag 20 januari gingen we een boot huren en daarmee hebben we de hele middag gevaren. Met stuurman papa en Hessel gingen we de grote Oceaan op. Emma en Hessel vonden het geweldig!Tante San deed die middag de therapie met jou, wat ze elke middag met jou deed. Alleen vandaag was het anders, want het was de laatste keer na vijf maand lang. Dus dat was wel heel moeilijk. Het moment van afscheid nemen kwam die avond voor tante San steeds dichterbij. Afscheid nemen is altijd moeilijk, vooral als je vanaf het begin in Amerika er heel dicht bij betrokken bent geweest. Je bijna elke dag met Jelte naar de therapie bent geweest en hem verzorgd hebt, dat is heel intensief.

Op vrijdag 21 januari was de dag aangebroken waarop papa en tante San naar huis zouden gaan. Een dag van afscheid nemen. Mama heeft papa en tante San naar het vliegveld gebracht, dit heeft ze samen met opa en je broer en zus gedaan. Net voordat ze vertrokken kwam tante San op het laatste moment nog één keer naar boven gerent bij de therapie om je nog een hele dikke knuffel te geven. Oma heeft die middag de therapie met jou gedaan. Het is geweldig om te zien hoe de therapeuten met je omgaan. Ik heb met bewondering gekeken en ook meegeholpen. Je deed zo je best en reageerde heel goed!

Toen was het alweer weekend, zaterdag 22 januari. Die middag zijn we naar Sawgrass geweest, het weer was helaas niet zo mooi. Bij Sawgrass waren allemaal dieren te zien. Er was een blauw-gele Ara, waar jij naar zat te kijken. Die Ara ging voor jou dansen, dat was heel bijzonder om te zien! We hebben er een hele tijd voor gestaan en hij bleef maar dansen. Je vond het prachtig. We zijn ook nog met de boot geweest, maar helaas waren er geen alligators te bekennen. De gids op de boot gaf aan dat het te koud was voor de alligators en dat ze zich daardoor niet lieten zien. Maar een toch door de Everglades op zich is al een belevenis! ’s Avonds zijn we met jou bezig geweest, we gingen veel oefenen! Maar… Je bleef maar doorgaan, je wilde niet meer stoppen!

We hebben op zondag 23 januari een rustdag ingelast. Dat mocht ook wel na zo’n drukke week therapie. Het is echt topsport wat jij doet! Je merkt het echt, dat je vooruit wil en je gaat ook zeker wel vooruit. Met Emma en Hessel zijn we naar het uitzicht wezen kijken op het dak van het gebouw waar jullie in wonen. En die middag hebben we langs het strand gelopen. In de avond heb je bij Oma op schoot gezeten, en heeft oma je voorgelezen. De plaatjes die oma je liet zien volgde je heel goed!

De nieuwe week was alweer aangebroken, maandag 24 januari. In de ochtend waren wij met Emma en Hessel thuis. We deden de was even en we zorgden ervoor dat alles netjes was voordat mama terug kwam. Rond 1 uur gingen we naar de therapie, het is elke keer weer een verrassing wat je gaat doen. Elke keer liet je ons weer versteld staan van wat je allemaal kan dat is zeker! Maandag avond lag je lekker bij opa op schoot, je lag zo lekker te genieten!

Dinsdag 25 januari heeft opa de therapie met jou gedaan. Oma, mama en Hessel zijn naar de Target een winkelcentrum geweest. We hebben eens even inkopen gedaan! Het was gezellig om eens even zo samen weg te zijn. Dat zijn de zeldzame momenten nu jullie allemaal in Amerika zitten. ’s Avonds hebben we stamppot andijvie gemaakt, iedereen vond dat erg lekker. Daarna hebben opa en oma nog even op het dak gekeken, omdat het gebouw zo hoog is kan je heel mooi over de stad heen kijken. En later hebben we nog even over het strand gelopen. Toen we terugkwamen werden we verrast door Emma en Hessel, zij hadden wat lekkers klaargemaakt. Een lekkere cocktail en allemaal hapjes! Na nog even een filmpje te hebben gekeken, was de avond al weer om.

Op woensdag 26 januari zijn oma en Emma in de ochtend mee geweest naar de zuurstof therapie. Hessel en opa hadden samen een dagje uit gepland, zijn naar de Las Olas boulevard geweest. Oma heeft de middag therapie met jou gedaan en mama is even met Emma weggeweest. Daarna hebben oma en mama jou nog even lekker gemasseerd. Die avond hadden we nog lekker even wat eten gehaald en weer gezellig een filmpje gekeken.

Ook op donderdag 27 januari is mama in de ochtend weer met jou naar zuurstoftherapie geweest. Toen hebben opa, oma, Emma en Hessel even boodschappen gedaan. Opa heeft die middag therapie met jou gedaan. Oma, mama en Emma zijn naar de nagelsalon geweest! In de avond zijn we uit eten geweest bij H2O. Na het eten hebben we jou even op de bank gezet en de bal die voor je lag heb je nog eens goed weggeschopt! En je bleef het maar doen!

Vrijdag 28 januari was een moeilijke dag, de dag waarop we weer afscheid van jullie moesten nemen. Om twaalf uur zijn we naar Ocean Therapie gelopen, je was erg moe. Het was daar feest, want Ashley was jarig. We hebben daar gelijk afscheid van je genomen. Het voelde daar echt als een grote familie, deze tien dagen hebben we echt gemerkt dat je hier in goede handen bent, het doet ons echt goed om dit te zien! Maar nu moesten we echt afscheid nemen, wat verschrikkelijk om ons viertal daar achter te moeten laten. Nu zullen we het toch weer met Skypen en de telefoon moeten doen.

Lieve Jelte het waren tien hele fijne dagen. We zijn ontzettend blij dat we hebben kunnen zien hoe het in Amerika gaat. Elke dag laat je zien hoeveel doorzettingsvermogen en kracht jij in je hebt. Het is echt topsport wat je daar doet. Elke keer waren we weer ontroerd en verbaasd hoe goed jij je best deed! Om te zien hoe hard jij moet vechten voor elk stapje vooruit en zien dat jullie als gezin zo ver weg zijn van jullie vertrouwde plekje in de polder, jullie niet altijd als gezin bij elkaar kunnen zijn, dat doet wel pijn. Maar je gaat vooruit, je hebt zo’n wilskracht in je dat laat je duidelijk merken. En ook als gezin vinden jullie steeds de moed en kracht om samen door te gaan!